Jongens, mannen, kereltjes nog. Sluit ze op. Pak ze vast. Smijt ze neer. Kietel ze. Vertroetel ze. Geef ze wat te eten. Geef ze wat te drinken. Sla een gebedje voor ze. Maak een praatje met ze. Praat Russisch met ze. Praat Spaans met ze. Wees streng voor ze. Maar ook weer niet. Want het zijn nog maar jongens. Mannen misschien. Kereltjes eigenlijk nog.

Regisseur Karel Hermans brengt zes mannen bij elkaar. Waarom precies, laten we maar even in het midden. Ze praten, zwijgen, bewegen, botsen en komen dichterbij. Soms ongemakkelijk, soms grappig, soms onverwacht persoonlijk. Alsof je zelf bij het kringgesprek bent aangeschoven en niet helemaal weet waar het naartoe gaat. Zes mannen in één ruimte. Meer niet.